fayewriter04

  “Tulong!” —salitang paulit-ulit na isinisigaw ng bawat Pilipino sa gitna ng sunod-sunod na kalamidad na dumaan sa bansa. Isang bansang kilala sa magagandang tanawin, masiglang kultura, at matatag na komunidad, ngayo’y tila nalugmok sa dilim. Unti-unting nawala ang ganda ng paligid, natabunan ng baha, putik, at kalungkutan. Ang takot ay nananatili sa puso ng bawat isa. Lubog ang maraming bayan, wasak ang mga tahanan, nawala ang kabuhayan, at higit sa lahat, maraming mahal sa buhay ang nawala. Sa gitna ng lahat ng ito, isang tanong ang nasa isipan ngmga tao,kung   paano nga ba sila muling babangon sa trahedyang ito? Noong nakaraang Oktubre, matinding lindol at pagsabog ng bulkan ang yumanig sa maraming bayan sa Visayas. Ngunit ang pinakamatinding tinamaan ay ang lalawigan ng Cebu. Maraming bayan ang nawalan ng tirahan, nasira ang mga daanan, at nawala ang kabuhayan ng libu-libong mamamayan. Isa ito sa pinakamabigat na trahedyang dinanas ng mga taga-Cebu. At habang unti-u...

       Isang malakas na lindol ang nagbulabog sa mga mamamayan ng Cebu. Puno ng takot at sigawan ang maririnig sa paligid. Isa ako sa mga nakadama ng lindol, at kahit malayo ang aking tinitirhan, dama ko ang tindi ng pagyanig. Ngunit hindi ko naisip na higit pa pala ang pinsalang idinulot nito sa ibang lugar—naghatid ito ng matinding kalungkutan, takot, at masakit na alaala sa maraming tao.      Sa Bogo City, Cebu ang sentro ng malakas na lindol, na umabot sa 6.9  magnitude  ang lakas. Sa sobrang tindi nito, maraming napinsala—hindi lamang mga bahay, hanapbuhay, at imprastruktura, kundi pati mga buhay. Naalala ko pa noong una akong nakarating sa Cebu. Punô ito ng mga taong masiyahin at matulungin, at ng mga lugar na magaganda at nakakabighani dahil sa mga kwento sa likod ng bawat sulok. Ngunit sa aking pagbabalik, isang malungkot na tanawin ang aking nasilayan.      Sa bawat pagtingin ko sa daan, nakikita ko ang mga tao sa laba...